Δευτέρα, 20 Μαϊος 2024
Σπασμένα σύννεφα
18.9°C Αθήνα

H Μεγάλη Ελλάδα καλεί την Ελλάδα - Καλαβρέζοι «ξορκίζουν» τον Βορρά και ζητούν ένωση μαζί μας

monomaxos-1.jpg

Το Newsbomb.gr πραγματοποίησε ένα μεγάλο οδοιπορικό στην Κάτω Ιταλία και τη Σικελία, στις περιοχές που κάποτε προσδιορίζοντας ως Μεγάλη Ελλάδα, καθώς όλες οι πόλεις ιδρύθηκαν και αποικήθηκαν από Έλληνες ήδη από τον 8ο αιώνα π.Χ. Ωστόσο, οι σημερινοί κάτοικοι αναβιώνουν αυτές τις μνήμες, επιλέγοντας τη διαμόρφωση της ταυτότητάς τους για τον 21ο αιώνα, με βάση ακριβώς αυτή την κληρονομιά. Ακολουθεί το δεύτερο μέρος του οδοιπορικού μας.

Το ταξίδι μας ξεκινά ωστόσο από τον παγκοσμίως δημοφιλή προορισμό και προστατευόμενη περιοχή της Unesco, τη σπουδαία Ματέρα. Εκεί, βρέθηκαν ίχνη ανθρώπινης παρουσίας πολλές χιλιάδες χρόνια πριν και από τους ελληνικούς εποικισμούς -ήταν πιθανότατα οι πρώτοι άνθρωποι που κατοίκησαν την ιταλική χερσόνησο- μέσα στα σπήλαια που σώζονται μέχρι σήμερα. Κάποια από αυτά, μεταμορφώθηκαν σε Ορθόδοξες εκκλησίες τους μετέπειτα αιώνες, με υπέροχες τοιχογραφίες, ειδικά στη μονή του Αγίου Νικολάου του Έλληνα.

Συνεχίζουμε στον κόλπο του Τάραντα και σταματάμε στη Σύβαρις, ξακουστή κάποτε αποικία μας, γνωστή ωστόσο για τις ακραίες απολαύσεις χωρίς όριο (εξ ου και η φράση «συβαριτισμός») των κατοίκων της. Λένε ότι οι κοινωνίες που ζουν έτσι, με έμφαση μόνο στον υλισμό, δεν δημιουργούν ούτε ιστορία ούτε τις προϋποθέσεις για να επιβιώσουν. Έτσι συνέβη και με τη Σύβαρις, την οποία οι Κροτωνιάτες κατέστρεψαν ολοκληρωτικά, ισοπεδώνοντας μάλιστα την πόλη στρέφοντας δύο ποταμούς στο κέντρο της ώστε να την καταποντίσουν.

Φτάνουμε στον Κρότωνα, γνωστό παγκοσμίως -κάποτε- κυρίως για τον υπερ-αθλητή, τον Μίλωνα, και τις σπουδαίες επιδόσεις τους σε όλα τα αθλήματα, στους αγώνες του τότε γνωστού κόσμου. Έμβλημα της πόλης, που το συναντάμε παντού, ο τρίποδας των Δελφών, που αποτελεί και το άτυπο σύμβολο της σημερινής σημαίας της Μεγάλης Ελλάδας. Κι εδώ οι σημερινοί κάτοικοι θυμούνται ότι στους Δελφούς και στον χρησμό της Πυθίας, οφείλουν την ίδρυση της όμορφης παραθαλάσσιας πόλης τους, και το τιμούν δεόντως.

Η αξιωματούχος για την τουριστική ανάπτυξη της πόλης κάνει ένα κάλεσμα στους Έλληνες να γνωρίσουν ακόμη μια ελληνική πόλη και ήδη γίνονται ανταλλαγές με τη Σάμο, την πατρίδα του Πυθαγόρα, ενώ η πολιτιστική ομάδα «Κροτωνιάδες» μας οδηγεί σε μια μεγάλη έκπληξη…

Μια τρομερή ανακάλυψη, στο υπόγειο ενός κτιρίου του 1.000 μ.Χ. , που κρύβει έναν αρχαίο ναό, πολλών χιλιάδων ετών πίσω… Σώζεται ο βωμός, μάλιστα εντοπίστηκε και το αίμα των θυσιών, σώζεται όμως ακόμα κάτι πιο σημαντικό… Ένα πηγάδι 25 μέτρων βάθους, το οποίο όμως δεν εξυπηρετούσε για τον παραδοσιακό λόγο, αλλά ως τρόπος επικοινωνίας με τους θεούς, διότι πριν τον Όλυμπο, αυτοί ήταν χθόνιοι, βρίσκονταν δηλαδή μέσα στη γη…

Τα κορίτσια των Κροτωνιάδων μας ανταμείβουν διπλά, με μια εκπληκτική παράσταση ακριβώς εκεί, όπου επίσης υπάρχουν ενδείξεις ότι δίδαξε ο ίδιος ο Πυθαγόρας…

Λίγο πιο έξω και πάνω από το μπλε της θάλασσας, τα απομεινάρια ενός σπουδαίου ναού της Ήρας και άνθρωποι που θέλουν να μας δείξουν, ότι νιώθουν Έλληνες και Κροτωνιάτες τόσο πολύ, που γυμνάζονται με τον ίδιο τρόπο -και το ίδιο όραμα- όπως το πρότυπό τους, ο Μίλωνας…

Κι οι εκπλήξεις δεν σταματούν εδώ, μιας και οι Κροτωνιάδες μας καθοδηγούν στην κατοικία ενός σπουδαίου γλύπτη της περιοχής -και να μην μας το έλεγαν, θα το καταλαβαίναμε… Έχουμε τη χαρά να δούμε από τους πρώτους το τεράστιο άγαλμα του Πυθαγόρα, που θα γίνει μπρούτζινο και θα τοποθετηθεί στη Νάπολη. «Πρέπει να επαναφέρουμε τη συνάντηση των λαών της Μεσογείου, κυρίως του ελληνικού. Να συνδέσουμε αυτό που ήταν ιστορία, αλλά τώρα επανέρχεται ξανά», μας εξηγεί ο γλύπτης Gaspare da Brescia...

Κάπου εκεί βρίσκεται το ελληνικό χωριό Γκαλιτσιανό, το χωριό «των παιδιών του Ομήρου», όπως το αποκαλούν, και υπάρχει λόγος και για αυτό…

Συνεχίζουμε να διασχίζουμε την Καλαβρία με κατεύθυνση τη Σικελία και ένα βράδυ μας περιμένουν σε μια ταβέρνα με «μεγαλοελλαδική κουζίνα»… Μαθαίνουμε για τις τοπικές σπεσιαλιτέ -μοιάζουν με τις δικές μας αλλά δεν είναι ίδιες- και τραγουδάμε με τα «αδέλφια» μας, όπως επιμένουν να μας αποκαλούν και έχουν λόγο για αυτό, επαναστατικά τραγούδια…

Μιας επανάστασης, για την οποία δεν μαθαίνουμε στα σχολεία, ενώ κι οι ιστορικές πληροφορίες δεν είναι εύκολα διαθέσιμες, μιας και την ιστορία τη γράφουν συνήθως οι νικητές… Εν προκειμένω, οι βόρειοι της Ιταλίας, που σχετικά πρόσφατα, και μετά τη δική μας Επανάσταση, δηλαδή στα μέσα του 19ου αιώνα, υπέταξαν βίαια και πολύ αιματηρά το ανεξάρτητο μέχρι τότε Βασίλειο της Νάπολι και των Δύο Σικελιών.

Τον Γκαριμπάλντι εμείς τον μαθαίνουμε ως απελευθερωτή και ήρωα, ωστόσο οι νότιοι έχουν πολύ διαφορετική άποψη… Μάλιστα, πλέον αρχίζουν δειλά, αλλά και φωναχτά, να ακούγονται απόψεις περί ανεξαρτητοποίησης, σε μια έκφραση «διόρθωσης» των ιστορικών γεγονότων και των διώξεων του 1861, και, «γιατί όχι» όπως κάποιοι θεωρούν, και ένωσης με την πολιτιστική αλλά και πραγματική, «μητέρα» τους, που είναι η Ελλάδα…

Δείτε το δεύτερο μέρος του οδοιπορικού: